Hoe het allemaal begon:

Nadat wij een buitenbaarmoederlijk zwangerschap hebben gehad, met een operatie eraan vast, eind 1991, blijft dit toch tussen je oren zitten en ben je bang om "gewoon" zwanger te worden. Uiteindelijk zijn we in 1995 via IVF zwanger geworden, er werden 2 eitjes teruggeplaatst en er waren 3 embryootjes te zien op de echo's. (Goed makertje van de natuur, zeggen wij dan altijd.) En ze zeggen toch ook al het goede komt in drievoud!

Gekscherend noemden papa jullie knabbel en babbel, maar dat werd al snel na de eerste echo kwik, kwek & kwak.

Hier zijn jullie dan, onze eerste foto van jullie (17-07-95), wij kunnen er ons nog geen voorstelling van maken, want het is nog allemaal zo klein deze echo is gemaakt met 7 weken zwangerschap.

Nadat we de eerste schrik bekomen waren, raakten we al snel gewend aan het idee van het krijgen van een drieling. We waren ontzettend blij en beseften ook heel goed dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn, er kan zo wie zo veel mis gaan tijdens een zwangerschap en met meer kindjes in je buik heb je extra risico.

Daarom waren wij ook heel blij dat dr. Arabin voorstelde om mee te doen aan een soort van onderzoek en dan in ieder geval 1 x per maand komen voor echo's om de kinderen in de gaten te houden en wat ze allemaal doen in mijn buik. Dat gaf toch een heel geruststellend gevoel.

Deze echo's zijn inwendig gemaakt en het is alweer een maand later.

Hier de eenling in beeld

Hier de tweeling in beeld

 
     

Dit zijn de echo's die uitwendig vanaf de buik gemaakt zijn, je kunt de kinderen nu duidelijk zien. Deze is in oktober 1995 gemaakt, bij een zwangerschap van ± 20 weken.

12 oktober hier is Joyce goed te zien

hier zitten Ilse & Mandy gezellig tegenover elkaar

 

Thuis hebben wij ook nog videobanden van de echo's die vaak gemaakt werden en ook lang duurden, erg leuk, ook nu de kinderen iets ouder worden en daar belangstelling voor krijgen.

 

Onze dames zijn na een zwangerschap van 32 weken geboren op 03-01-1996.

 

 

        Joyce (1650 gr)
                Ilse (1245 gr)
                        Mandy (1170 gr)


 


 

Net geboren, gezellig samen in de couveuse                  

 

Na een fijne, maar korte zwangerschap, waarvan ik vanaf half november in het Sophia Ziekenhuis in Zwolle heb gelegen, ik had last van een hoge bovendruk en wat eiwit in de urine, bovendien hielt ik veel vocht vast en was net een michelinpoppetje, was het dan zover.
's Morgens in alle vroegte braken de vliezen van Joyce, ik had meteen al flinke weeën en 2 cm ontsluiting (ik voelde a.h.w. het getrappel van de voetjes), besloten is toen, om mij aan de weeënremmers te zetten (beslist geen pretje, want je voelt je niet geweldig), zodat er 's middags een
keizersnede gedaan kon worden. In overleg is gekozen voor een ruggenprik, bovendien mochten wij gebruik maken van een fotograaf die opnames zou maken van de bevalling. Dit hebben wij met beide handen aangepakt en het is een prachtige video geworden. Ook de volgende dag werd er nog gefilmd en foto's gemaakt en een lieve verpleegster heeft onze eerste familiefoto gemaakt, wat een rijkdom......

De bevalling is uiteindelijk vlekkeloos verlopen met een team van meer dan 20 verpleegkundigen en artsen om ons heen, zijn de kinderen binnen 3 minuten geboren. Ik mocht ze even snel bekijken voordat ze naar de kinderarts gingen. Henk ging met de laatste Mandy dus mee. De kinderen hadden een goede start en omdat ik spuiten had gekregen tijdens de zwangerschap voor de rijping van hun longetjes hoefden ze ook geen extra zuurstof en huilden ze prachtig!

 

 

 

 

Hier is ons geboortekaartje, wil je het groter zien klik dan op het kaartje, om terug te komen klik je de vensters dicht:

Ons geboortekaartje opgevouwen      Ons geboortekaartje uitgevouwen
Ons geboortekaartje aan de achterkant

De meisjes deden het wonderlijk goed en hebben ook maar even in Zwolle gelegen, ze zijn op woensdag geboren en donderdag gingen Joyce en Ilse al naar Deventer. Vrijdags vertrok Mandy als laatste naar het Deventer Ziekenhuis om zich bij haar zusjes te voegen en was ons drietal weer compleet.
Alleen voor moeders was er geen plaatst, ik moest tot 8 januari blijven, eigenlijk langer, maar ik wilde met alle geweld 9 januari thuis bij mijn meiden zijn (dan ben ik jarig).

Maandag avond had ik besloten dat ik wel naar huis kon gaan met het bezoek mee, Henk kwam met Patricia een vriendin van ons. Zij waren compleet verrast dat ik ook inderdaad mee mocht naar huis. Wel moest de kraamhulp de volgende dag meteen komen en ook dagelijks de huisarts voor de nazorg.
Even langs huis gereden om het fototoestel op te halen, daar verrasten wij de familie die bezig was de waslijn met kleertjes en de ooievaar op te hangen. Ze moesten echter even op mij wachten, want ik wilde eerst naar mijn meisjes! Die had ik tenslotte al zolang moeten missen!  Gelukkig was onze vriendin zo lief om ons naar het ziekenhuis te brengen, ik moest in een rolstoel omdat ik niet teveel mocht lopen en werd zo naar mijn meisjes gereden. Het gekke is dat het gelijk vertrouwd is, terwijl ik ze al een poosje niet meer in levende lijve had gezien. Maar het was weer fantastisch en wat waren ze al weer gegroeid!

Ik kreeg een prachtig verjaardaggeschenk van mijn dochters:

Hun eerste kunstwerk m.b.v. de zusters

Dit is het mooiste verjaardagscadeau wat ik ooit heb gekregen, hier kan toch geen armband of ketting tegenop!

 

16-02-1996: Naar huis!!!


klaar voor vertrek naar huis

In hun veel te grote jassen, maar lekker warm ingepakt liggen de dames te wachten in hun maxi-cosi's. Eerst worden jullie bij de deur geparkeerd zodat mama de auto op kan halen, zodat jullie niet zolang buiten in de kou hoeven te wachten, papa blijft bij jullie en past op de meisjes als een ware ridder.
Gelukkig passen jullie in de maxi-cosi's allemaal op de achterbank, wel raar om jullie tijdens het rijden niet te zien.

Thuis stond de koffie klaar, waren de bedjes opgemaakt en stond kraamverpleegster Marjan ons op te wachten. Heerlijk om thuis ook nog iemand om je heen te hebben, natuurlijk hebben wij van alles geleerd in het ziekenhuis, maar iemand bij de hand thuis is helemaal niet verkeerd!

En natuurlijk een extra paar handen is helemaal niet weg, zo leren we ook van Marjan hoe wij 2 kinderen tegelijk kunnen voeden, zodat jullie alle drie tegelijk eten kunnen krijgen.

De eerste nachten waren om snel te vergeten, het leek wel of het thuis veel te rustig was en dat jullie daardoor niet konden slapen, eerst hadden Ilse & Mandy nog nachtvoeding, Joyce was al van de nachtvoeding af. Als jullie dan eenmaal wakker waren, kwamen jullie, zo leek het wel, niet meer in slaap. Als snel besloten wij in "ploegendienst" te gaan. Mama ging op zolder slapen (daar hoor je niks) tot ongeveer 23.00 uur en dan kon papa gaan slapen. Zo waren we tenminste allebei uitgerust en hadden wij veel meer geduld en tijd voor jullie. Gelukkig duurde de nachtelijke onderbrekingen niet lang. En was alles weer bij het oude. Jullie kregen al snel wat pap in de laatste fles en sliepen dan heerlijk door.

Overdag lagen jullie beneden en sliepen ook rustig door wanneer er visite was, maar was de visite weg of tijd voor eten, dan lieten jullie je goed horen!
's Avonds lagen jullie heerlijk in jullie eigen bedjes.


   
Ilse                                            Joyce                                        Mandy

Nou na een lange stille periode ben ik eindelijk weer eens verder gegaan met het schrijven in dit digitale dagboek. Gelukkig heb ik ook veel op papier staan, anders was ik al heel veel vergeten.

Het gaat na een weekje wennen thuis voor ons en voor de kinderen eigenlijk veel beter, met slapen 's nachts, wij draaien ook geen ploegendiensten meer. Wel hebben de kinderen hun huiluurtje meestal 's avonds van 19.00 tot 22.00 uur. Vanaf half maart slapen de kinderen door tot 5.30 uur!

Op 29 februari (de dag dat ik eigenlijk uitgerekend was) zijn de kids weer gewogen en gemeten:
Joyce 3150 gram en 49 cm, Ilse 2610 gram en 45 cm en Mandy 2510 gram en ook 45 cm, dit is gewogen en gemeten in het ziekenhuis bij dokter Colijn de kinderarts. Jullie doen het hartstikke goed en mogen extra voeding hebben.

Er komen bezoekjes aan het consultatiebureau waar wij altijd keurig op tijd komen. De wijkverpleegster die ons helpt zegt iedere keer dat ze zo'n waardering voor ons heeft, omdat ik er met de drieling altijd ben, terwijl andere mensen met 1 kindje op het laatste moment afbellen, omdat ze het niet kunnen redden. Nou ik red het ook niet in mijn eentje hoor, maar het is wel een kwestie van plannen. En ik neem altijd mijn vader of moeder mee, zo kan ik ook met de kinderen 1 voor 1 naar binnen en krijgt ieder kind zijn aandacht. Wanneer de kinderen alleen gewogen moesten worden, boot het consultatiebureau aan om bij ons thuis te komen, dat scheelde een hoop geregel en gesleep, toch lief dat ze daar over mee denken.
Ik houd mij niet altijd aan de adviezen van het consultatiebureau, want op een gegeven moment, moest Joyce naar 4 voedingen en Ilse & Mandy zitten nog op 5 voedingen. Ik heb dit 1 dag volgehouden, want je blijft aan het voeden! Dus Joyce ook weer op 5 voedingen, maar dan minder in de fles... probleem opgelost.
Op de rijstepap in de laatste fles slapen de kinderen prima, meestal tot na 7.00 uur!
Soms kom je handen te kort, maar aan de andere kant is het ook genieten! En je moet wel een beetje makkelijker worden, wat betreft het huishouden en slim de mensen die op bezoek komen laten helpen, bovendien vinden ze het nog leuk ook!

 

 

 

Wij vinden het heerlijk dat de kinderen thuis zijn, ben je van het geklep naar het ziekenhuis af en kun je doen en laten wat je wilt. Als Marjan de kraamverzorgster weer na 1 weekje moet vertrekken, krijgen wij nog hulp in de huishouding. Echter toen bleek dat ik weer wilde werken was het snel gedaan met de extra hulp! Ik ben toen gaan zoeken naar andere mogelijkheden. Al snel kwam ik bij een school uit, waar meisjes voor kraamverzorging of kinderverzorging aan het leren zijn. Zij zochten nog mensen voor stageplaatsen. Wij hebben dat gedaan. Sommige meisjes die wij kregen had je echt wat aan en waren schatten, anderen konden wij wat minder goed mee overweg. Logisch want het waren nog jonge meisjes die alles nog moesten leren en je moest ze ook begeleiden en stagerapporten bekijken en beoordelen. Soms best lastig, ook moet je een stuk privacy inleveren. Toch was het een leuke tijd! Wij hebben dit gedaan tot een paar weken voordat ik weer moest gaan werken. Had ik de kids toch nog een paar weken voor mijzelf.

Trotse opa & oma met de kleinkinderenGelukkig hadden we mijn ouders die ons aanboden om op de kinderen te gaan passen als ik weer ging werken. Geweldig! Zelf zouden we dat nooit durven vragen! Het is toch een hele belasting voor hun. Denken ze lekker in de fut en van alles te doen. Moeten ze naar de kleinkinderen! Het gaat overigens fantastisch, want we praten veel met elkaar en maken goede afspraken. Ik vond het heerlijk om even geen mama mama mama te zijn, maar gewoon Diana en gewaardeerd worden om de dingen die je ook allemaal nog doet. Niet dat het moederschap geen voldoening brengt, maar gewoon even met andere dingen bezig zijn!
En mijn ouders, die bleven er lekker jong bij en genoten van de kinderen met volle teugen! Gelukkig is mijn eerste werkdag pas op 6 mei.

 

            Trotse opa & oma

Op de dinsdag kwam onze vriendin Patricia altijd schoonmaken bij ons. Toen de kinderen kwamen heeft zij aangeboden om in die tijd de kinderen te verzorgen. Geweldig mens hé! Dit heeft ze overigens gedaan tot de kinderen naar school gingen! Maar dat duurt nog even voor dit dagboek.

   
Patries heeft deze foto "stiekem" genomen, dus dat was een leuke verrassing!

 

 

 

Hier zie je een tabel, die de gewichten van de kinderen weergeeft

Gelukkig allemaal stijgende lijnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

juli 1996

Ilse heeft zich 1 keer in de box en 2 x in bed van de rug op de buik gerold.
Mandy steekt haar puntje van de tong tussen de lippen en pruttelt met geluid.
Joyce gaat voor het eerst met papa onder de douche, ze vond het prachtig.

Mandy draaide voor 't eerst op de buik.

Het liefst zitten ze rechtop. Soms al even zonder vastgehouden te worden. En ze brabbelen er wat op los. Fruithapjes en groentehapjes vinden ze over 't algemeen wel lekker. Joyce is het meest makkelijke want die lust alles. Mandy doet tegenwoordig de mond al open als je er met het lepeltje aankomt. Ilse deed dit al. Joyce slurpt het eten van het lepeltje.

 

 

augustus 1996:

Eindelijk Joyce draait zich nu ook om. De meisjes beginnen de knieën en voeten te ontdekken.
Ze beginnen met het eten van brood en dat gaat erin als brood. Ook krijgen ze aardappelen, groente en vlees en een toetje na. Voor het eerst geen fles meer na 't eten.
Mandy begint al echt te "praten" pupu, da da en volgens mijn vader ook opa.
Joyce roept steeds oh oh oh en maakt haar mond dan rond.

De tandjes komen eraan. Ilse is deze keer de eerste, 2 dagen later komt Joyce haar tandje onderin door en Mandy daar weer 2 dagen later ook onderin, opdat moment komt bij Ilse het 2e tandje door.

De tijd vliegt, voor de kinderen komt hun eerste kerst en verjaardag eraan.
Ze vinden het maar niks als ze even moeten poseren
voor de kerstboom.
De kerstboom op zich vinden ze prachtig!


Joepie lekker gebak eten!
En dan nog met de handen ook!

 

Zoals je kunt zien zijn ze
schandelijk verwend voor hun
1e verjaardag. Er was dan ook gezellig de hele dag visite!

 

 

 

 

 

mei 1997:
De dames maken het uitstekend. Ze staan en lopen in de box en 't liefst de hele dag aan je hand. Voorzichtig overstappen doen ze ook. Op de bank en in bed oefenen ze. Ze eten met de pot mee, behalve macaroni, dat vinden ze alleen lekker uit potjes. Haren kammen, tandjes poetsen, drinken uit de beker doen ze allemaal zelf, brood eten willen ze ook zelf doen. Ze zitten en staan goed. Ze begrijpen al heel veel, horloge = tikke tikke takke. Ze hebben elk 8 tanden en Joyce & Ilse hebben ieder 4 kiezen. Mandy 2 kiezen met 2 in aanmaak.

Woordjes die ze allemaal zeggen:

Joyce Ilse Mandy
mama mama mama
papa papa papa
dath is dat dan hap
hap hap op
op op dis
ohoh bal ohoh
  kast nee nee nee
  koekie ja ja ja
  klaar  
  paardje  
Dierengeluiden die ze kennen:
hond, poes, varken, kip, schaap, muis, vogel, paard, koe

 

Ze weten allemaal hun hoofd, haren, orden, neus, mond, handjes, voetjes, buik en ogen aan te wijzen.
Fietsen bij ons op de fietsen vinden ze prachtig, dus als het enigszins mooi weer is gaan wij erop uit.

Favoriete slaaphouding:
Mandy:    op de buik met de kont omhoog
Joyce:     op de rug en dan achterste voren
Ilse:        op haar zij

Eind mei valt Henk met Joyce van de trap, hij gleed naar beneden en houd Joyce voor zich. Allemaal erg geschrokken, Henk op zijn rug en hoofd naar beneden gekomen en Joyce is bijna niet stil te krijgen, natuurlijk gebeurd zoiets altijd in het weekend! Een ongeluk zit dus echt in een klein hoekje! We proberen haar in de box te zetten, ze gaat alleen maar op haar linkerbeen staan en blijft huilen. Ik bel de weekendarts, kan er pas 's middags terecht. Dus meisjes even naar bed. Joyce slaapt niet lang. De dokter denkt dat de voet flink gekneusd en moet ze na 2 a 3 dagen haar rechterbeen weer gaan gebruiken. 's avonds naar bed met een sinasprilletje tegen de pijn, ze slaapt gelukkig, ligt wel onrustig in haar bed. De dagen erna gebruikt ze haar been niet en wordt aan het eind van de dag "vervelend" van zichzelf en van de hele dag zitten. Toch even naar onze eigen huisarts. Hij vertrouwd het niet en zegt ook ik kan niet in haar been kijken, dus ga maar naar het ziekenhuis om foto's te maken. Mirella die bij ons stage heeft gelopen, bood aan om op Ilse & Mandy te passen, zo kon ik met Joyce naar het ziekenhuis. En ja hoor, ze heeft een breuk in haar rechter onderbeen. Het is een "mooie" breuk en hoeft niet gezet te worden. Dus na de foto's naar de gipskamer. Gelukkig had de buggy mee en brood en drinken voor haar. Ze was heel lief en iedereen die voorbij kwam werd begroet. Ze kreeg van de verpleging ook nog een roze olifant, dus ze was de koning te rijk! Het mooie gele gips met beertjes moet er 3 weken om blijven zitten. Gaat ze er op staan is het goed, doet ze dat niet is het ook goed, een kind kan zelf aanvoelen of het gaat of niet. Het lijkt of Joyce er weinig last van heeft nu 't been rust krijgt. Eén kinderstoel konden we het blad van verzetten, zodat zij met gips ook weer in de kinderstoel kan, zoals je op de foto kunt zien.

 

 

juni 1997:
19 juni 1997, moet ik met Joyce naar de gipskamer in het ziekenhuis. Het gips mag eraf! Wij nemen met "gipspootje" mee naar huis. Er worden geen foto's meer gemaakt, omdat het een mooie breuk was en Joyce gebruikt het been weer gewoon. Het kon nu wel een week duren voordat Joyce haar rechterbeen ook weer gaat gebruiken werd mij verteld, maar Joyce staat 's middags al weer in de box en loopt langs. Voor haar natuurlijk een hele bevrijding. Opa & Oma bellen 's avonds nog even uit Spanje of alles goed gegaan was.

Op 24 juni loopt Ilse ineens los de kamer door. Ze heeft de smaak te pakken en staat en loopt er op los, met de nodige valpartijen erbij. Tja met vallen en opstaan wordt je groot!

 

 

juli 1997:
Mandy loopt 's morgens door de kamer met in beide handen een schoen. Joyce loopt achter de blokkendoos door de kamer.
Mandy loop 's middag vrolijk rond zonder iets in haar handen vast te houden! Het wordt nu druk met overstekende kinderen, maar ze stoppen allebei netjes als één van beiden iemand tegenkomt. Vandaag zijn ze 1
½ en Ilse & Mandy lopen dus nu allebei. Ilse stapt al stevig en Mandy heeft 't overlopen helemaal overgeslagen en is soms nog wat wankelig. Dat Joyce nog niet los rond loopt, komt natuurlijk door haar gebroken beentje.

Half juli oefent Joyce met stukjes loslopen, ook van de bank naar de tafel. Buiten probeert ze 't ook, vooral op gras. Bij Betty & Marcel wil ze laten zien dat ze ook goed op het pad kan lopen en valt pardoes met haar hoofd in de struiken. Er staat bij hun een bak met water buiten, reuze interessant, ze vinden het prachtig en Ilse heeft 't zo warm dat ze maar even een duik neemt. Even schrikken en dan lachen.

 

20 juli loopt Joyce nu ook helemaal "los" rond, zelfs buiten, daar hadden Ilse & Mandy in 't begin moeite mee en durfden bijna niet, dus wij maar vooral Henk met ze oefenen buiten één voor één en nu gaat 't prima! Het is prachtig weer, dus de zandbak staat gevuld met zand in de tuin en zo ook het plastic speelhuis met de glijbaan.

En als het dan mooi weer wordt lekker zwemmen in het badje in de tuin, heerlijk want moeders kan op die manier ook lekker afkoelen!

 

 

oktober 1997:
Wij gaan voor het eerst op vakantie, dat doen wij, omdat opa & oma 30 jaar getrouwd zijn. Wij en mijn zus & haar vriend zijn allemaal uitgenodigd voor een vakantie in een huisje in Friesland. Wij hebben 3 campingbedjes geregeld op het vakantiepark en de kids liggen bij ons op de kamer. Je moet natuurlijk wel een hoop meenemen en alles in drievoud! Maar ach we zijn met 3 auto's dus er kan ook heleboel mee! De grote wandelwagen laten we thuis en nemen de 3 buggy's mee. Er zijn toch genoeg mensen om er achter te lopen!

Lekker dobberen met z'n allen in die handige zwembanden.

Wij hebben een heerlijke midweek gehad en er even lekker uit zijn, was ook wel weer eens fijn. Bovendien vonden wij het heerlijk omdat je zelf niet de hele tijd op de kinderen hoefde te letten. Er waren genoeg volwassenen die met ons meegingen.

26 oktober is de werkelijke dag van hun trouwdag
nodigen wij onze ouders uit om uit eten te gaan
bij Jansen in Lemelerveld.

Kijk wij zijn hier geïnstalleerd, terwijl
de rest aan het uitpakken en inrichten
is geslagen, wij vinden het allemaal prima!

 

 

4 november 1997:
Een zwarte bladzijde in ons leven, terwijl wij feestvieren bij een tante die 65 is geworden, krijgen wij een telefoontje dat Henk z'n moeder is overleden. Mijn vader brengt ons naar huis, zodat wij met onze auto naar Ludgerus kunnen gaan. Hans, Mayke en de directrice zijn aanwezig als wij aankomen en daar zit ma in haar stoel met een laken over haar heen, behalve over haar hoofd, net of ze even is weg gedut. Zo is ze waarschijnlijk ook overleden, na 't warme eten in haar middagslaapje, een mooie dood maar verrekte onverwacht. Wij hebben om haar heen koffie zitten drinken en dus op een mooie manier afscheid van haar genomen.
Een moeilijk moment vonden wij dat ma naar de lijkwagen werd gebracht. Terwijl wij boven voor 't raam stonden te kijken, normaal stond zij daar om ons nog na te zwaaien... Een hoop moest er geregeld worden, dat hebben Hans, Ineke en Henk samen gedaan. De crematie was "mooi", de kist is al die tijd open gebleven, zodat ze er nog "bij" was. De toespraak is mooi en er is veel belangstelling, ook een hoop kaarten gekregen.

 

 

Sinterklaas 1997:
Voor het eerst mochten de kinderen naar het Sinterklaasfeest bij Krehalon. Het was een gezellige middag en de kinderen vonden het prachtig en waren dol op de pepernoten die ze steeds van Pieten kregen. Wij hadden bange kinderen verwacht, maar dat viel reuze mee. Toen Sint en zijn zwarte Pieten waren vertrokken, werden de kado's uitgedeeld. Ilse kreeg pop Sally Ann in een poppenbedje, Joyce een pop in een maxi-cosi  en een badje met accessoires, Mandy een pop in een buggy.

       
Mandy legt de pop in bed                Joyce met de pop op schoot            Ilse stapt rond met de buggy

 Ilse wilde op het poppenpotje gaan zitten & Mandy stapte ook vrolijk rond met de buggy. Pop Sally Ann bleek een piemel te hebben, die ik later kon omruilen.

 

 

3 januari 1998:
Joyce, Ilse & Mandy 2 jaar! Gisteravond de slingers en ballonnen opgehangen. Ze vonden het prachtig, want de kerstspullen waren eergisteravond al opgeruimd. Van ons hebben ze een ballentent gekregen en die is vanmorgen al uitgeprobeerd ook de boekjes, puzzels, pannenset & verzorgingsset voor de poppen viel in de smaak.

       
Taart eten!!                                    De ballentent wordt uitgeprobeerd                         De kado's

Er is een hoop familie geweest en de kinderen lagen uitgeblust om 20.00 uur in hun bedden. Energie opdoen voor de volgende dag, want dan komen de vrienden en kennissen met hun kinderen gezellig langs. We "huren" 's middags Betty & Marcel in om te helpen. Kinderen zijn weer schromelijk verwend.
Ze hebben leuke dingen gekregen en geen dubbele dingen. In totaal zijn er 39 mensen op visite geweest. Pas tegen 21.00 uur zitten wij uitgeblust op de bank aan de koffie.

 

Zoals jullie zien is er weer een hoop bijgeschreven, maar we zijn er nog lang niet, voor deze keer vind ik het even genoeg, de volgende keer ga ik natuurlijk weer verder!

 

 

Wil je een reactie geven: